www.thailandgek.nl
 
 
We bezochten de Mlabri in de provincie Nan , drie keer, de eerst keer in Februari 2004.
De tweede keer in februari 2008.De derde keer afgelopen februari 2009.
We beginnen  2004.
Het is een kleine groep die geen vaste verblijfplaats heeft en door de diepe jungle van noord Thailand trok.
In totaal zijn er nog 150 Mlabri’s, die in groepen van ongeveer 10 leven.
Hun slaapplaats bestaat uit niet veel meer dan een paar bananenbladeren die schuin tegen een bamboestengel aan zijn gezet. Als de bladeren geel kleuren, is het tijd om verder te trekken.
Daar Mlabri betekend: De geesten van de gele bladeren, weet je meteen waarom ze verkassen.
De Thaise bevolking noemt ze: Phi Tong Luang ( geesten van de gele bladeren ).
Dat vinden ze niet leuk, het zijn geen geesten ( Phi is geest ) maar ze willen Mlabri genoemd worden.
 
Links: Rob tussen de Mlabri's die we na een lange voettocht vonden. 
 
                                                       De Mlabri zijn jager-verzamelaars en jagen met speren.
                      Ze wassen zich nooit, daar ze volkomen op willen gaan in de jungle, net als de wilde dieren, en zijn gek op tabak.
 
We logeerde in een Hmong dorp, daar huurde het dorpshoofd/gids Joon een auto, na een lange tocht met dit voertuig,
gevolgd door een flinke wandeling, bracht ons bij de enkele MLabri's, verscholen in de jungle.

Tijdens ons eerste bezoek, rookte ik nog, en wel Drum-shag, en uiteraard draaide ik er een paar.
Zelf rookte ze veel uit hun pijp, die ze aanstaken, door met een scherp stuk ijzer, tegen een vuursteen te ketesen, zodanig, dat er vonken vanaf sprongen.
 
 
 
 
Links het hutje waar we sliepen, bij de Hmong, ons vertrek punt naar de Mlabri

Ik kreeg nog een verzoek, dit te proberen, maar als je er naast sloeg, kon je een flinke jaap in je vingers krijgen, dus ik sloeg het aanbod af.
Onze Hmong gids Joon, die ook hun Mlabri taal sprak, met vele oeiiiiii en aaaa in de zinnen, tolkte een beetje voor ons.
De Malbri, en man, vrouw en een oudere waarschijlijk een zoon, aten een knol, een soort aardappel, die we ook probeerde.
Eigelijk werden we totaal genegeerd, het leek alsof ze ons niet eens zagen, maar met trukken, zoals een beetje wiskey in een uitgeholde bamboo stok, die dienst deed als bekertje, hadden we toch wel contact met hun.          .
De etens resten visten ze heel opvallend met hun vingers, die ze als tandenstokers gebruiken, uit hun  tanden, dit doen ze heel vaak.
Deze Mlabri's zaten in de jungle, misschien wel de laatste, daar er steeds meer jungle verdwijnt.
Afgelopen januari 2008 werd dit bevestigd, er zijn nu 2 Mlabri dorpen, wij bezochten er een.
Door gebrek aan echte jungle, door o.a houtkap, verdween ook hen jungle food.
Mlabri's gingen werken op het land van de Hmong, voor een laag salaris, en het zijn harder werkers.
 
Links: Op weg door sloten en de dichte jungle.
 
De Mlabri hebben geen geld en hun bezittingen bestaan uit niet veel meer dan de kleren die ze aan hebben, een goed hakmes een tabakspijp. Al het overige halen ze uit de natuur.En alle bezittingen delen ze, niets is een eigendom.
 
Helaas... er bestaat een film, ik heb hem niet gezien: The Importance of Being MLABRI.
Denmark/Thailand 2007 / 59min. Mlabri, Thai with English subtitles.
 
 
 
 
 
 
 
 
Tijdens ons tweede bezoek februari 2009  aan de Mlabri's sliepen we ivm gebrek aan een slaapplaats,
in een lokaal schoolje,in een dorp half uur vanaf de Mlabri's.
 
 Links: slapen in een schoolklas
 
Het was een kleuterschooltje, en ondanks de urine dampen, hebben we er als een prins en prinses geslapen.
Wilma maakte in de ochtend een tostie in een wok, die op buiten op een vuurtje stond.
Licht aangebrand, maar dat spoelde ik weg met de oploskoffie, die me heerlijk smaakte.
We hadden al vernomen, dat de Mlabri's niet meer in de jungle zaten, maar een eigen dorp hadden.
Van de Thaise overheid, moesten ze nu dus hun kinderen naar school sturen, ivm de leerplicht.
Dus een eigen dorpje en schooltje, is kinderen..... Wilma kocht dus vele nieuwe voetbal pakjes voor de Mlabri kids.
Niet passend voor een Mlabri zou je zeggen, maar nu waren het geen jungle mensen meer.
Ze moeten nu overleven volgens de Thaise maatstaven, maar ze willlen wel hun cultuur behouden.
Volgens onze Thaise gids was er nergens een klein varkentje te koop.
Overal waar we er een of meerder zagem zei jij, nee, is niet voor verkoop.
Toen kwam de aap uit de Thaise mouw, hij wilde niet zien dat het beeste geslacht werd.
Hij zei, mag niet ik ben Bhoedist, en we wilde het varkentje alleen kado doen, en wij  zeide het  hoeft van ons ook niet geslacht te worden. 
We kwamen aan andere lokale Hmong gids tegen, die zei: geen varken? Hoeveel wil je er hebben.
Zo werd ons knorretje keurig in een zak afgeleverd, en we knoopte als extra een rose kado lint er om heen, gewoon voor de lol.
 
Hier links op de foto zit knorretje ons varkentje rustig te poepen en te plassen in de auto
 
Op weg naar de Mlabri's
de ramen moesten open blijven de stank was niet te harden, hij spartelde en gilde, best heel zielig.
Wat een luxe, we konden deze keer met de auto, en niet lopen.
Via zanderige weg, die  alleen als  het geregend zou hebben, onbegaanbaar zou zijn, rijden we vlot naar het Mlabri dorp.
We namen een afslag, en reden aan paar meter omhoog.
Direct aan de rechterzijde stond een schooltje, en diverse krakkemikkige huisjes stonden er nabij.
Daar er Mlabri kinderen in de school aanwezig waren, vroegen we aan de onderwijzer of we binnen mochten komen.
Wilma vertelde tegen de kinderen dat ze  een  paaltje om moesten gooien en kregen dan een  klein prijsje  ,
maar eerst allemaal een voetbal pakje aan, die ze mochten houden.
De meester hielp heel goed mee, om de kinderen aan te kleden.
De kinderen waren is wat terughoudend en verlegen, maar dat ging er snel af.
Ieder kind won ook nog een prijsje.
 
Spelletje doen met de kinderen.
Na afloop kregen de kinderen allemaal te drinken, toen het op was, was het lunchtijd.
De kinderen gingen allemaal op een mat zitten op de grond, en het was tijd voor "kin kauw" dat is rijst eten.
 
 
Rijst eten.
Ondertussen moesten we nog een gastenboek invullen.
Buiten de school werd knorretje in ontvangst genomen, door een Mlabri, die geen emotie's toonde,ook geen dankje, maar een beetje wild om zich heen keek, alsof we het kado weer af wilde pakken.We hadden trouwens niets anders verwacht, en namen hem dus niets kwalijk.
 De man bracht knorretje naar zijn husje, wat daar gebeurde mag je zelf bedenken, wij waren er niet bij.
We liepen en keken op ons gemak rond in het mini dorpje, 1 oudere man en een 1 jongere man droeg een lende lap,
 Mlabri te Nan in Thailand 2008
 Mlabri in lende lap
de rest was gewoon gekleed in versleten kleding.
We mochten in een van de huisjes kijken, groot was onze verbazing, dat we daar binnen de de Mlabri vrouw zagen van enkele jaren geleden.
We zichtbaar ouder geworden, maar dat zijn wij uiteraard zelf ook.
De vrouw was nog een echte jungle vrouw, eigelijk heel triest haar hier te zien. Ze kreeg een pakje Mama bami soep, die we bij ons hadden, en legte die apart.
We zagen van dichtbij, de onderkant van haar voeten.
Het waren voeten van iemand, die haar hele leven blootvoets door de jungle had gelopen.
Dikke eeltlagen, en diepe groeven en pitten, duidelijke sporen van haar barre voettochten.
In de huisjes waren alleen een soort verhogingen gemaakt, van hout , een soort lage grote tafels om op te slapen.
Midden in de huisjes een plaats om te koken, meer hadden ze niet, geen bezittingen , helemaal NIETS.
In een van de huisjes stond wel 1 brommer.
 
We verlaten het Mlabro dorpje, en denk er nog vaak aan terug.
Deze mensen leefde van de natuur, die steeds minder word.
Vele Mlabri zijn nu ziek, van de bestrijdings middelen, die ze moeten gebruiken op het land van de Hmong boeren
 zieke mlabri
 
 
 
 
Mlabri kindje.
 
Onder een Update van enkele video van ons bezoek aan de Mlabri 2009

 
Mlabri Village Ban Boonyuen 2009 Thailand
Wilma & Rob 2009:
We waren uitgenodigd door Gene Longe van de Mlabri Village (Ban Boonyuen), Thailand Gene long
(Ook bekend onder de Thaise naam Bunyuen Suksaneh)
 
 
Mlabri Village 2009 Part 1
 

Mlabri Village 2009 Part 2